way review
13 دی 1388 2:54 قֽظֽ

در این چند روزی که فراغت بیشتری داشتم سعی کردم دوباره سیر کتابخوانی قبلیم رو که یکی دوسالی است به فراموشی سپرده شده را از سر بگیرم. برای همین هم دوکتاب را باهم شروع کردم که انشااله به محض تمام شدنش بیشتر راجع بهش می نویسم.
اینقدر هم مطلب و مقاله و گزارش خوانده نشده تو کشوی کمدم تلمبار شده بود که یواش یواش دارم می خونمشون. غیر از این هر روز ۲ تا روزنامه (یکی از طرفداران و دیگری از مخالفان دولت) را ریز به ریز می خونم. خبرها و گزارش های این روزهای سایتهای خبری را هم سعی می کنم تا با این اینترنت دیزلی که دارم رصد کنم و چیزی از زیر دستم درنره.
تمام سعی هم براینه که چندتا کتاب جدید راجع به برنامه نویسی و فنون جدید (که چند سالی از آن غافل بودم) را بخونم تا به قول معروف آپ گرید بشم.
غیراز اینا سعی کردم چند تا فیلم خوب ایرونی با مضامین اجتماعی رو ببینم. فیلمهایی مثل کنعان، دلخون، محاکمه در خیابان و از همه مهمتر گربه های ایرونی ساخته بهمن قبادی که از همشون بخصوص آخری لذت بردم.
گربه های ایرونی غیر از روایت گزارش گونه توصیفی و اکتشافی خود از کیفیت بالای تصویر و صدا برخوردار بود که نظیرش در فیلمهای این روزهای سینمای ایران قلیل است.
سکانس مربوط به حامد بهداد که در مقابل قاضی «ضجه موره» می کنه تا از حکمش کمتر بشه، فوق العاده است. توصیه اش می کنم ببینید تا لذت ببرید.
ازآنجاییکه چندسالی است اصلا وقت گوش دادن به موسیقی را نداشتم (همیشه موسیقی که از رادیو پیام ماشین می شنیدم به عنوان تنها آوای موسیقی می شناختم)، سعی کردم با خریدن سی دی آخرین اثر روزبه نعمت اللهی و همچنین رضا صادقی سنت شکنی کرده باشم تا کمی از آن لذت ببرم که البته نتوانست رضایتم را جلب کند.
هدفم از همه این حرفا این بود که بگم به روزام و دوباره دارم برمی گردم به جاده اصلی.